Achteraf: VN Klimaattop 2015

Voorspellingen van de Klimaatconferentie Parijs in 2015 en van de coalitieakkoorden in 2017

In ons rapport van 16 oktober 2015 hebben wij met het decide-model voorspellingen gedaan over de uitkomsten van de klimaatconferentie in Parijs op 13 hoofdpunten. Nu hebben wij het decide-model weer gebruikt om op 11 hoofdpunten te voorspellen welke akkoorden te verwachten zijn bij drie mogelijke coalities: ‘Rechts’ (VVD, CDA, D’66 en CU), ‘Links’ (SP, GL, PvdA, D’66, CU, CDA) en ‘Breed’ (VVD, CDA, D66, GL).

Het decide-model heeft in het verleden bewezen uitkomsten van complexe besluitvorming goed te kunnen voorspellen. Zo hebben wij het decide-model al vele malen met succes toegepast voor strategische doeleinden van de opdrachtgevers bij onderhandelingen in het bedrijfsleven en de politiek.  Daarnaast in uitgebreid wetenschappelijk onderzoek om aan te tonen dat het model toepasbaar is in zeer gecompliceerde besluitvormingsprocessen om daarin uitkomsten goed te voorspellen.

Zo hebben wij al vóór de klimaatconferentie in Kopenhagen voorspeld dat die conferentie NIET zou slagen, ondanks het breed levende optimisme in de wereld dat er wel een nieuw klimaatakkoord zou komen. Wij konden precies aangeven op elke twee hoofdpunten er geen overeenstemming zou komen: namelijk of het nieuwe akkoord al dan niet een aanvulling op het Kyoto-verdrag diende te zijn en of de effecten van de maatregelen in India en China al of niet ‘Measurable, Reliable and Verifiable (MRV)’ dienden te zijn.

De voorspellingen van het Parijs-akkoord met het decide-model zijn vergeleken met de uitkomsten van het akkoord. Deze voorspellingen zijn vergeleken met voorspellingen van een 30-tal klimaatexperts en een Amerikaans model.

Klimaatexperts zijn alleen gevraagd de uitkomsten op 13 controversiële beslispunten te voorspellen. Dat betekent dat hun voorspelling niets zegt over het proces hoe men tot die uitkomsten komt. Het Amerikaanse model van Prof. Bueno de Mesquita en het decide-model doen dat laatste wel. Het Amerikaanse model veronderstelt dat over elk beslispunt onafhankelijk van de andere beslispunten wordt onderhandeld. Het decidemodel daarentegen veronderstelt dat standpunten over de beslispunten worden uitgeruild. Onderhandelende partijen zijn dan bereid concessies te doen op beslispunten die zij minder belangrijk vinden tegenover concessies van de tegenpartij op beslispunten die zij erg belangrijk vinden. Zo kon met het decide-model worden vastgesteld dat die ruilen in Parijs vooral plaats vonden binnen drie beleidsterreinen: het inhoudelijke domein, de financiële verplichtingen en de ambities voor 2050 en 2100. Dat leverde de beste voorspellingen op.[1]

Nu voor de vierde keer voorspellen we weer binnen een paar dagen na de Tweede Kamerverkiezingen coalitieakkoorden van meerderheidscoalities. Bij de vorige drie verkiezingen voorspelden wij steeds ongeveer 80 procent van de beslispunten goed. Ook nu hebben wij al vóór de verkiezingen de standpunten van alle politieke partijen op 11 beslispunten met experts geïnventariseerd en hoeveel belang zij bij elk beslispunt hebben om hun partijstandpunt te realiseren. Na de verkiezingen kunnen we het gewicht van de partijen bepalen via de stembusuitslag.

Op basis hiervan hebben wij drie coalitieakkoorden onderzocht.

De VVD speelt als grootste partij een belangrijke rol binnen twee van de drie coalities, maar wellicht belangrijker is nog dat er geen meerderheidscoalitie te vormen is zonder zowel D66 als het CDA. Hun keuze bepaalt uiteindelijk welke coalitie daadwerkelijk gevormd gaat worden.

Onze resultaten wijzen uit dat zij in de coalitie met VVD en CU (de coalitie ‘Rechts’) aanzienlijk meer van hun beleidspunten kunnen realiseren dan in de brede coalitie met Groen Links (de coalitie ‘Breed’) of in een linkse coalitie (de coalitie ‘Links’).  Daar staat tegenover dat de coalitie ‘Rechts’ kwetsbaar is wegens de zeer krappe meerderheid van 76 zetels in de Tweede Kamer. De sterkte van het decide-model ligt echter vooral in de voorspellingen van de akkoorden, minder in de vraag welke coalitie het uiteindelijk wordt.

[1] Detlef F. Sprinz, Bruce Bueno de Mesquita, Steffen Kallbekken, Frans Stokman, Håkon Sælen and Robert Thomson,  Predicting Paris: Multi-Method Approaches to Forecast the Outcomes of Global Climate Negotiations, Politics and Governance, Volume 4, 2016, Pag. 172-187

 

 

Write a Reply or Comment

Your email address will not be published.